مدتهاست نفس کشیدنم سنگین شده. بخواهم دقیق تر بگویم: چندسالی ست! باید بگردم دنبال یک پزشک٬ برای ویزیت. یک متخص آسم ذهنی یاشایدم قلبی! تنها مفرم کلاس و کتاب و شاگردان فرانسه م بود که اینروزا باوجود انها هم سخت نفس میکشم!                                                               اگه درشهری مثل تهران بودم٬ همه چی تکمیل بود: دودٍ هوا بهانه خوبی میشد برای سوختن مدام چشمها و گلویم... اما اینجا! وسط اینهمه درخت و سبزینه... راسته که امکانات تو شهرهای بزرگتر بیشتره!!

شهر تنگ شده است به تنم

خیابان

پایم را می زند

تقصیر خودم بود

دوست داشتم بزرگ شوم

                           به چشم بیایم .*

 

*شعر ازمجموعه نامه های بی تاریخ سروده کمیل قاسمی